ofspeulen

De sneipoppe

Die nacht, toen alle kinderties lekker lagen te slaopen in heur warme beddegies, begunde ’t te sneien. Eerst zachies, later als maar harder… Toen Kobus ’s morgens wakker was, en naor buten keek, lag ter een dikke laoge snei. ‘Mamme’, vreug Kobus. ‘Mam, mag ik strakkies in de tune. Dan gao ik een sneipoppe maken!’

Mamme keek bedeinkelijk. ‘Zul ie dat now wel doen kereltie? Ie bint zo verkolden as een snippe en ’t is barre kold buten. Blief maor lekker bij mij in huus!’ Maar Kobus zei dat e hielemaole niet meer hoefde hoesten en hij zien dikke musse op zul doen, zien warme windjack en zien leerzen an en ook nog de gebreide dasse umme knuppen. Mamme mus lachen. Mamme mus lachen… ‘Nou, vooruit dan maar deurzettertie!’En even later stapte Kobus, goed inepakt, de tuun in. O, wat lag ter een bulte snei! Hij begunde dalijk an de sneipoppe. Eerst meuk hij een dikke sneiballe. Die rolde hij deur de snei tot de balle dik genog was veur ’t lief van de sneipoppe. Toen meuk hij de tweede sneiballe. Een beetie kleiner as de eerste. Dat was de kop. Hij zette ze baovenop menaar. ’t Begunde alwat te lieken! Toen zöcht hij een paar takkies die hij middendeur brak. ’t Iene takkie weur een mond, van ’t aandere brak hij kleine stukkies of veur de ogen. Uut ’t schuurtie haalde Kobus een winterwortel. Dat weur de neuze. In ’t schuurtie lag ook nog een pette van zien pappe. Die zette hij de sneipoppe op de kop. Nou was e klaor! “Mam”, reup Kobus. “Kom ies naor mien sneipoppe kieken! Is hij niet mooi eworden?” Mamme kwam uut de keuken en keek heur de ogen uut. “Prachtig!” zei ze. “’t Is jao net of ’t een echte meneer is!” En toen gunk ze gauw weer in huus, want ze weur kold. Kobus bleef nog even naor de sneipoppe staon kieken. Dan dreide hij hum umme. Hij wol in huus. ’t Was toch wel merakels kold heur! Toen heurde hij een stemme vlak achter hum. “Wel ja, gao maor gauw naor de warme kachel en laot mij hier allent in de kolde staon!” Kobus keek um hum toe. Wie zee dat? “Ja, dat was ik!”, zei de sneipoppe. Kobus zette grote ogen op. “Kun ie dan práoten?”, vreug e. “Jazeker!”, zei de sneipoppe. “Ie hebt mij toch zölf een mond egeven. En ik stao hier te vernikkeln van de kolde! Ié hebt mij hier hen ezet, maar nou muj ook maar zorgen dat ik warm wor! Ié hebt lekkere warme kleren an, maar ik stao hier hielemaole bloot…!” Kobus keek beteuterd. ’t Was waor wat de sneipoppe zei! “Ik … ik… e… Ik zal wel ies even kieken of ik wat kleren veur oe kan vienden”, zei hij en gunk weer naor ’t schuurtie. Een jassie van zien pappe, mit een scheure der in, hung an een spieker en dernaost een old stuk gerdien. Kobus propte alles onder de narm en sjouwde der mit hen de tuun. Daor kleedde hij de sneipoppe an. Eerst ’t jassie van zien pappe. Die was veuls te nauw, de knopen kunden niet dichte. Toen et stuk gerdien. Dat knupte hij um de nekke van de sneipoppe. “Zo”, zei Kobus. “Nou bin ie zeker wel lekker warm, hè?” Maar de sneipoppe bromde: “ ’t Muit mij wel, maor ik bin nóg kold! Dat jassie is veuls te klein, de wiend weit mij gewoon aover de rugge!” Toen gunk Kobus in huus om te kieken of hij op de zolder misschien olde kleren kun vienden. In de gaank zag hij an de kapstok de maantel van zien mamme hangen. ’t Was een lekkere warme mit een teddie-bontkrage… Kobus pakte hum van de kapstok, gunk der mit hen buten en dee hum de sneipoppe umme. “Eindelijk”, zei die. “Eindelijk word ik een beetie warm!” Kobus was zó mu van ’t henneweer sjouwen dat hij gauw in huus gunk um wat uut te rösten. Zien mam was in de keuken en meuk een beker lekkere warme sukelaomelk veur heur beiden. Toen ze der mit in de kamer kwam, keek ze toevallig hen buten. “Nou mut ’t toch ook niet gekker worden”, zei ze. “Wat döt die sneipoppe mit mien goeie maantel an?” Kobus zuchtte. “Hij was zo kòld!” Mamme lachte. “Een sneipoppe heurt kold te wezen! Vooruit Kobus, haal dalijk mien maantel weer op!” Kobus gunk hen buten. “Mien mam wil heur maantel weerhebben”, zei hij. Ik kan der ook niks an doen”. “Och”, zei de sneipoppe. “ ’t Gef niet zoveule, want ik geleuve dat de zunne der deurkomp en dan word ik vanzölf wel warm.” Dat was ook zo. Even later kwam de zunne. Ze scheen zo hard op de sneipoppe, dat die warm weur en begunde te smölten… Der bleef niks aans van aover as een plassie water, een old jassie, een stuk gerdien en de pette van Kobus zien pappe…